Dit Sustainable Business Event zou staan voor een nieuwe (duurzame) manier van zakendoen waarin we openstaan voor samenwerking, ontwikkelingen, ideeën en nieuwe initiatieven, aldus de website.
Je begrijpt dat mijn verwachtingen hooggespannen waren. Ik had de hele dag in mijn agenda vrijgehouden om vooral niets te zullen missen. Ik was namelijk al eens eerder in de RAI geweest, bij een autobeurs. Toen kwam ik tijd te kort en had ik, als ik alles had willen zien, de volgende dag terug moeten komen.
Deze beurs was een klein beetje anders. Misschien was ik er op de verkeerde dag. Misschien op het verkeerde tijdstip. Maar ik kwam in ieder geval geen tijd tekort. Hoefde de volgende dag niet terug te komen. Het gehele evenement besloeg één hal. En in die ene hal presenteerde een overzichtelijk aantal bedrijven en organisaties hun duurzame ambities aan een nog overzichtelijker aantal bezoekers. Ik nam ruim de tijd om de meeste stands aandachtig te bekijken en om hier en daar een praatje te maken met een standhouder. Krap anderhalf uur later stond ik alweer buiten.
Aan goede bedoelingen geen gebrek, maar ik begon me op deze regenachtige middag in december wel een beetje zorgen te maken.
Zorgen over het aanbod op het gebied van duurzaamheid. Was dit alles?
Zorgen over de belangstelling voor duurzaamheid. Was dit aantal bezoekers een afspiegeling van het aantal mensen dat het milieu een warm hart toedraagt?
En zorgen over de wijze waarop duurzaamheid gecommuniceerd wordt. Was dit de manier waarop we duurzame initiatieven op een duurzame wijze kunnen presenteren?
Het leek wel of we ons met z'n allen nog geen raad weten met duurzaamheid als het om communicatie gaat. Overal hoor en lees je dat we op de drempel staan van een nieuw tijdperk. Dat alles anders wordt. Er worden nieuwe manieren van produceren uitgevonden. We gebruiken nieuwe energiebronnen. We komen met groene alternatieven op het gebied van transport, vervoer, noem maar op. En hoe laten we dat zien aan de wereld?
Op een beurs. In een stand. Gemaakt om na drie dagen gebruik weer weg te gooien. Gevuld met folders, met posters en met banieren, met een schaaltje met pepermuntjes en een vaas waar je je visitekaartje kunt achterlaten...
Kortom, ik liep rond in een hele grote bevestiging dat het makkelijker is om over duurzaam te communiceren, dan om duurzaam te communiceren.
Toen ik thuis nog eens rustig door de traditioneel gevulde tas met toegestopt reclamemateriaal bladerde vond ik toch nog een lichtpuntje. Een heel klein lichtpuntje.
Een van de deelnemers, een drukkerij die duurzaamheid hoog in het vaandel heeft, had me hun corporate brochure meegegeven. Een full-color-brochure van 16 pagina's. 16 pagina's aan bedrijfsinformatie. 16 pagina's van 3 bij 4 centimeter! Heel klein dus, maar ruim voldoende voor een overzicht van hun diensten, hun producten en hun werkwijze. Gedrukt in de marge van ander drukwerk. Gedrukt op papier dat anders ongebruikt als snij-afval in de papierbak zou zijn beland. Deze 16 mini-pagina's waren mijn oogst van de dag waar ik dagen naar had uitgekeken. 16 pagina's aan waardevolle inspiratie in mijn zoektocht naar manieren om als duurzaam communicatie-ontwerper aan de slag te gaan.
–––
In Food for thought signaleert Arjan Hilgersom opmerkelijke, overtuigende of juist twijfelachtige oplossingen, trends en verschijnselen.
Reacties
Zelf een reactie geven? Meld je aan of login